O starożytnych wojownikach

Dawni rzemieślnicy

admin — Fri, 12 Feb 2010 08:28:45 +0000

Rzemieślnik wykańczający nowe tkaniny wełniane i odnawiający stare. Warsztaty foluszników istniały już w Grecji w VI w. p.n.e. Wełnę poddawano praniu depcząc ją nogami w basenie lub w kadzi z roztworem substancji zasadowej, otrzymywanym przez rozpuszczenie w wodzie węglanu wapnia, węglanu potasu lub nawet uryny. Następnie materiał mocno trzepano, aby się należycie sfilcował, płukano go i suszono. Dla osiągnięcia równego meszku na powierzchni czesano go drucianą szczotką lub skórą jeża. Pozostawienie lub przystrzyżenie włosów na powierzchni materiału zależało od jego przeznaczenia. W Rzymie tak przygotowaną materię poddawano jeszcze działaniu dymu z płonącej siarki w celu jej wybielenia i nadania połysku. Białe materiały przecierano następnie tzw. saxum (gatunek kredy lub białej glinki), kolorowe wygładzano odpowiednimi glinkami. Ostatnią fazą było złożenie materii i włożenie jej pod prasę. Podobnemu procesowi podlegały zbrudzone i podniszczone wełniane szaty, które po przejściu przez wprawne ręce folusznika wyglądały jak nowe. Folusznicy byli w Rzymie wysoko cenionymi rzemieślnikami i mieli swe korporacje pod patronatem Mi-nerwy.

ród rzymski

admin — Fri, 12 Feb 2010 08:28:01 +0000

Fufidii Pufidiusze, ród rzymski pochodzenia plebejskiego, prawdopodobnie z Arpnium. 1. Lucius Fufidius, przyjaciel Marka Emiliusza Skaurusa (II/I w. p.n.e.). który mu dedykował swoją autobiografię; był politykiem i mówcą sądowym. 2. Lucius F. (pierwsza poł. I w. p.n.e.), zwolennik Sulli, dzięki któremu doszedł do pretury, został pokonany w Hiszpanii przez Sertoriusza. 3. Quintus F.^ edyl w Arpinum w r. 46 p.n.e., wspomniany w inskrypcji z okresu republikańskiego. 4. prawnik z czasów Nerona, autor dzieła pt. Quaestiones.

Fufii ród rzymski pochodzenia plebejskiego, prawdopodobnie z Cales w Kampanii, stąd przydomek Calenus. 1. Quintus Fufius Calenus, wspomniany przez Cycerona, chwalił zabójców Tyberiusza Grakcha. 2. Lucius F., mówca, oskarżyciel Maniusza Akwiliusza o nadużycia w r. 98 p.n.e.; obronił oskarżonego słynny mówca Marek Antoniusz. 3. Quintus F. Calenus, trybun ludowy w r. 61 p.n.e., od r. 59 zwolennik Cezara, jego legat w wojnie galickiej, uczestnik walk przeciw Pompejańczykom w Hiszpanii, w r.. 47 p.n.e. konsul. Po śmierci Cezara popierał Antoniusza. Umarł w r. 41 p.n.e. 4. F. Geminus, prowadził walki w Pannonii za Augusta. 5. Caius F. Geminus, konsul w r. 29 n.e., faworyt Liwn, stracony po jej śmierci przez Tyberiusza.

rybak beocki

admin — Fri, 12 Feb 2010 08:27:12 +0000

Glaukos 1. mit. rybak beocki, który uzyskał nieśmiertelność i stał się bóstwem morskim po spożyciu ziela zasianego przez Saturna. Posiadał dar przepowiadania przyszłości; czcili go jako swego boga rybacy i żeglarze. 2. mit. Koryntyjczyk syn Syzyfa i Meropy, ojciec Bellerofonta. Na igrzyskach w czasie pogrzebu Peliasa został rozszarpany przez swoje rumaki. Śmierć tę zesłała na niego Afrodyta za zlekceważenie jej potęgi. 3. mit. syn Hippolochosa, wnuk Bellerofonta, książę likijski, walczył po stronie Trojan. W spotkaniu z Diomedesem zaniechał walki w imię dawnej przyjaźni łączącej ich przodków i wymienił swą złotą broń na spiżowy oręż Dio-medesa. Zginął z ręki Ajasa. 4. mit. syn Minosa i Pasifae, utonął jako dziecko w kadzi z miodem, a zwłoki jego zniknęły. Wg przepowiedni miał je odnaleźć ten, kto rozwiąże pewne (sofistyczne) zadanie. Dokonał tego wieszczek Dionizosa, Połyidos, który następnie odnalazł chłopca i ożywił go. 5. G. z Region (V/IV w. p.n.e.), autor dzieła pt. Perl ton archafon pojeton kaf musikon (O dawnych poetach i muzykach), które dało początek historii poezji lirycznej w starożytności. 6. G. z Lokroj (IV w. p.n.e.), autor książki kucharskiej; dowodził, że kucharzami powinni być utalentowani ludzie wolni.

utrzymywanie własnych gladiatorów

admin — Fri, 12 Feb 2010 08:26:16 +0000

W czasach późnego cesarstwa państwo utrzymywało własnych gladiatorów, gladiatores fiscales lub Ceasariani. Za przykładem Rzymu również prowincje utrzymywały skoszarowanych g; którzy odgrywali nieraz ważną rolę w buntach niewolników (np. powstanie Spartakusa); byli również używani przez niektórych cesarzy jako regularni żołnierze w czasie wojny domowej. gladius łac. krótki obosieczny miecz, przejęty przez Rzymian prawdopodobnie od Celtów, służył wojskom pieszym do walki wręcz. Noszono go w pochwie, vaglna, przyczepionej do pasa, balteus, z lewej strony. Oprócz miecza rzymskiego używano również miecza hiszpańskiego, g. Hispaniensis, który noszono w pochwie przy pasie z prawej strony. W egzekucjach zaczęto również zamiast topora, securis, używać miecza, gladius, gdy chodziło o ukaranie śmiercią żołnierzy za zdradę lub zabójstwo. Prawo karania przez ścięcie, ius gladii, przysługiwało namiestnikom jedynie w prowincjach cesarskich.

Gladiatorzy Cz.II

admin — Fri, 12 Feb 2010 08:25:54 +0000

Przeciwnik był uzbrojony w miecz i tarczę. Powalony w zapasach g. mógł błagać o litość przez podniesienie do góry wskazującego palca. Na znak łaski widzowie wyciągali ręce podnosząc kciuk do góry; gdy kierowali palec w dół verso pollice, było to oznaką wyroku śmierci dla pokonanego. Zwycięzca otrzymywał nagrodę pieniężną i palmę, palma gladiatoria, oraz niekiedy zwolnienie od dalszego udziału w walkach. Gladiatores laąuearii zarzucali na przeciwnika zamiast sieci pętlę ze sznura, laąueus; gladiatores essedarii walczyli na wozach zaprzężonych w dwa konie; gladiatores dtmachaeri walczyli dwoma mieczami; gladiatores Samnites używali tarczy i broni samnickiej; gladiatores Thraces (Thraces) mieli broń tracką. W czasach cesarstwa gladiatores bestiarti zabawiali widzów walką z dzikimi zwierzętami; niekiedy występowali też jako gladiatorzy – karły, gladiatores nani. Gladiatores meridiani staczali walki w południe kiedy nie było występów zwykłych gladiatorów, ordinarii. Gladiatores bustuarii walczyli przy stosie pogrzebowym, bustum; gladiatores cubi-cularii zabawiali gości w sali jadalnej podczas uczty. Mimo iż ustawy ograniczały urządzanie walk gladiatorskich, stanowiły one dla bogaczy najlepszy sposób zdobycia popularności u ludu przy ubieganiu się o urzędy państwowe.