Glaukos 1. mit. rybak beocki, który uzyskał nieśmiertelność i stał się bóstwem morskim po spożyciu ziela zasianego przez Saturna. Posiadał dar przepowiadania przyszłości; czcili go jako swego boga rybacy i żeglarze. 2. mit. Koryntyjczyk syn Syzyfa i Meropy, ojciec Bellerofonta. Na igrzyskach w czasie pogrzebu Peliasa został rozszarpany przez swoje rumaki. Śmierć tę zesłała na niego Afrodyta za zlekceważenie jej potęgi. 3. mit. syn Hippolochosa, wnuk Bellerofonta, książę likijski, walczył po stronie Trojan. W spotkaniu z Diomedesem zaniechał walki w imię dawnej przyjaźni łączącej ich przodków i wymienił swą złotą broń na spiżowy oręż Dio-medesa. Zginął z ręki Ajasa. 4. mit. syn Minosa i Pasifae, utonął jako dziecko w kadzi z miodem, a zwłoki jego zniknęły. Wg przepowiedni miał je odnaleźć ten, kto rozwiąże pewne (sofistyczne) zadanie. Dokonał tego wieszczek Dionizosa, Połyidos, który następnie odnalazł chłopca i ożywił go. 5. G. z Region (V/IV w. p.n.e.), autor dzieła pt. Perl ton archafon pojeton kaf musikon (O dawnych poetach i muzykach), które dało początek historii poezji lirycznej w starożytności. 6. G. z Lokroj (IV w. p.n.e.), autor książki kucharskiej; dowodził, że kucharzami powinni być utalentowani ludzie wolni.
Archive for the ‘Uncategorized’ Category
Achilles z mitologii
02.12
Achilles (Achilleus) Tatios (Tacjusz) pisarz rodem z Aleksandrii, żyjący zapewne na początku III w. n.e., autor powieści Ta kata Leukippen kaj Klejtofonta (Przygody Leukippy i Klejtofonta), która jest, jak się zdaje, ostatnim w Grecji dziełem literackim tego rodzaju. Na uwagę zasługuje fakt, że powieść dzieje się współcześnie i zawiera wiele elementów obyczajowych, komicznych i parodystycznych. Achiyi Achiwi, zlatynizowana forma nazwy Achajów (Achafof), używana przez pisarzy łacińskich.Achradina wschodnia część miasta Syrakuz z agorą, świątynią Zeusa Olimpijskiego, palestrą i gimnazjonem. W prytanejonie stał posąg Safony. W południowej części skalistego tarasu były kamieniołomy. Tu Archimedes (zob.) bronił miasta obleganego przez Marcellusa. W czasach późniejszych między agorą a kamieniołami znajdowały się katakumby chrześcijańskie.
actio łac. 1. każda czynność prawna ważna wg prawa cywilnego, w szczególności skarga prywatna. W rzymskim prawie prywatnym actiones (skargi) dzieliły się m.in. na: a) cwiles, w których roszczenie powoda było oparte na prawie cywilnym – i honorariae, w których roszczenie powoda było oparte na prawie pretor-skim lub edylskim; b) pmatae, które chroniły interesy prywatne jednostki – i populares, które mógł wnosić każdy obywatel działając w interesie publicznym; c) stricti iuris i bonae f idei w zależności od tego, czy sędzia przy rozstrzyganiu sporu obowiązany był brać pod uwagę tylko to, co było podane w formułce procesowej, czy też miał rozstrzygnąć spór zgodnie z zasadami dobrej wiary. 2. formułka prawna wymawiana przez strony przy wszczęciu procesu. legisakcyjnego lub przy innych czynnościach prawnych w okresie starego prawa rzymskiego; formułki takie, actiones, sporządzali prawnicy rzymscy dla postępowania spornego oraz dla wszelkich czynności prawnych. Zbiory takich formułek pod nazwą Actiones należały do najstarszych rzymskich dzieł prawniczych.