Archive for the ‘newsy’ Category

ród rzymski


2010
02.12

Fufidii Pufidiusze, ród rzymski pochodzenia plebejskiego, prawdopodobnie z Arpnium. 1. Lucius Fufidius, przyjaciel Marka Emiliusza Skaurusa (II/I w. p.n.e.). który mu dedykował swoją autobiografię; był politykiem i mówcą sądowym. 2. Lucius F. (pierwsza poł. I w. p.n.e.), zwolennik Sulli, dzięki któremu doszedł do pretury, został pokonany w Hiszpanii przez Sertoriusza. 3. Quintus F.^ edyl w Arpinum w r. 46 p.n.e., wspomniany w inskrypcji z okresu republikańskiego. 4. prawnik z czasów Nerona, autor dzieła pt. Quaestiones.

Fufii ród rzymski pochodzenia plebejskiego, prawdopodobnie z Cales w Kampanii, stąd przydomek Calenus. 1. Quintus Fufius Calenus, wspomniany przez Cycerona, chwalił zabójców Tyberiusza Grakcha. 2. Lucius F., mówca, oskarżyciel Maniusza Akwiliusza o nadużycia w r. 98 p.n.e.; obronił oskarżonego słynny mówca Marek Antoniusz. 3. Quintus F. Calenus, trybun ludowy w r. 61 p.n.e., od r. 59 zwolennik Cezara, jego legat w wojnie galickiej, uczestnik walk przeciw Pompejańczykom w Hiszpanii, w r.. 47 p.n.e. konsul. Po śmierci Cezara popierał Antoniusza. Umarł w r. 41 p.n.e. 4. F. Geminus, prowadził walki w Pannonii za Augusta. 5. Caius F. Geminus, konsul w r. 29 n.e., faworyt Liwn, stracony po jej śmierci przez Tyberiusza.

Gladiatorzy Cz.II


2010
02.12

Przeciwnik był uzbrojony w miecz i tarczę. Powalony w zapasach g. mógł błagać o litość przez podniesienie do góry wskazującego palca. Na znak łaski widzowie wyciągali ręce podnosząc kciuk do góry; gdy kierowali palec w dół verso pollice, było to oznaką wyroku śmierci dla pokonanego. Zwycięzca otrzymywał nagrodę pieniężną i palmę, palma gladiatoria, oraz niekiedy zwolnienie od dalszego udziału w walkach. Gladiatores laąuearii zarzucali na przeciwnika zamiast sieci pętlę ze sznura, laąueus; gladiatores essedarii walczyli na wozach zaprzężonych w dwa konie; gladiatores dtmachaeri walczyli dwoma mieczami; gladiatores Samnites używali tarczy i broni samnickiej; gladiatores Thraces (Thraces) mieli broń tracką. W czasach cesarstwa gladiatores bestiarti zabawiali widzów walką z dzikimi zwierzętami; niekiedy występowali też jako gladiatorzy – karły, gladiatores nani. Gladiatores meridiani staczali walki w południe kiedy nie było występów zwykłych gladiatorów, ordinarii. Gladiatores bustuarii walczyli przy stosie pogrzebowym, bustum; gladiatores cubi-cularii zabawiali gości w sali jadalnej podczas uczty. Mimo iż ustawy ograniczały urządzanie walk gladiatorskich, stanowiły one dla bogaczy najlepszy sposób zdobycia popularności u ludu przy ubieganiu się o urzędy państwowe.

Adranum


2010
02.12

Adranum (Hadranum) dziś Adrano, do r. 1929 Ademo; starożytne miasto na Sycylii, w pobliżu Etny, założone w V w. p.n.e. przez Dionizjosa; w r. 345 p.n.e. Timoleon z Koryntu wezwany przez Syrakuzańczyków zwyciężył tutaj Hiketasa (zob.), wspomaganego przez Kartagińczyków.

Adrastos 1. mit. syn Talaosa i Lizymachy, król Argos, którego córka Argia poślubiła Polinejkesa wypędzonego przez swego brata z Teb. Za namową zięcia A. zorganizował wyprawę siedmiu wodzów przeciw Tebom, zakończoną klęską i śmiercią wszystkich wodzów z wyjątkiem A; którego ocalił cudowny rumak Arion. Po dziesięciu latach A. ponowił wyprawę stając do walki z 7 synami poległych wodzów (wyprawa epigonów). Teby zdobyto, lecz A., utraciwszy w bitwie syna, zmarł w drodze powrotnej ze zgryzoty. Kult A. uprawiano w wielu miastach greckich, jak: Argos, Kolonos, Megara, Sikion i in. 2. A. z Afrodyzji filozof perypatetyczny z II w. n.e., badacz i komentator dzieł Platona, Arystotelesa i Teofrasta.