Przeciwnik był uzbrojony w miecz i tarczę. Powalony w zapasach g. mógł błagać o litość przez podniesienie do góry wskazującego palca. Na znak łaski widzowie wyciągali ręce podnosząc kciuk do góry; gdy kierowali palec w dół verso pollice, było to oznaką wyroku śmierci dla pokonanego. Zwycięzca otrzymywał nagrodę pieniężną i palmę, palma gladiatoria, oraz niekiedy zwolnienie od dalszego udziału w walkach. Gladiatores laąuearii zarzucali na przeciwnika zamiast sieci pętlę ze sznura, laąueus; gladiatores essedarii walczyli na wozach zaprzężonych w dwa konie; gladiatores dtmachaeri walczyli dwoma mieczami; gladiatores Samnites używali tarczy i broni samnickiej; gladiatores Thraces (Thraces) mieli broń tracką. W czasach cesarstwa gladiatores bestiarti zabawiali widzów walką z dzikimi zwierzętami; niekiedy występowali też jako gladiatorzy – karły, gladiatores nani. Gladiatores meridiani staczali walki w południe kiedy nie było występów zwykłych gladiatorów, ordinarii. Gladiatores bustuarii walczyli przy stosie pogrzebowym, bustum; gladiatores cubi-cularii zabawiali gości w sali jadalnej podczas uczty. Mimo iż ustawy ograniczały urządzanie walk gladiatorskich, stanowiły one dla bogaczy najlepszy sposób zdobycia popularności u ludu przy ubieganiu się o urzędy państwowe.
Archive for the ‘footboll’ Category
gladiatorzy cz.I
02.12
gladiatorzy (łac. gladiatores) zapaśnicy staczający na arenie cyrkowej jak również w amfiteatrach boje wobec zgromadzonej publiczności. Zwyczaj walk gladiatorskich pochodził od Etrusków, którzy w ten sposób oddawali cześć zmarłym zamiast składanych dawniej ofiar ludzkich. W Rzymie zapasy g. miały charakter rozrywkowy i zarazem polityczny, ponieważ były wykorzystywane przez organizatorów do zdobycia popularności wśród plebsu. G. rekrutowali się spośród niewolników, jeńców wojennych, niekiedy i spośród byłych żołnierzy. Ćwiczył ich nauczyciel, tzw. lanista, w specjalnych koszarach zw. ludi. Zespół g. z jednej szkoły tworzył tzw. familia gladiatoria i był wynajmowany lub odprzedawany organizującemu walki urzędnikowi. W czasach cesarstwa ludzie zamożni utrzymywali nieraz własnych g. Przed wejściem na arenę {-.składali przysięgę, że nie będą się oszczędzać w walce, która się zaczynała od fechtunku tępą bronią; na znak dany przez lanistę {. rozpoczynali walkę na miecze, gladius. Inny rodzaj zapasów polegał na zarzucaniu na głowę przeciwnika sieci i na przebiciu go trzymanym w lewej ręce trójzębem, gladiatores retiarii